Terug naar: Instrumentarium
wit vlak
wit vlak Elektrische gitaren
pijl Gitaareffecten
pijl Gitaarversterker
wit vlak
pijl Bassortiment
pijl Akoestische gitaren
pijl Slagwerk
pijl Toetsen
pijl Blokfluiten
pijl PA en recording
pijl Accessoires
wit vlak
wit vlak

Home » Instrumentarium » Elektrische gitaren


De elektrische gitaren


De Ibanez Saber S 270 SOL

6 maart 2004


In 1988 kwamen er totaal nieuwe Ibanez-modellen op de markt. Aan de ene kant kwam Steve Vai's JEM en de daarvan afgeleide budgetversies RG 550 en RG 50; aan de andere kant de volledig herziene Roadstar Pro-serie met de model­len Saber, Power, Radius, Ballback en Turbot.
Hoe succesvol de JEM geworden is, is genoegzaam bekend. Dat van de andere modellen vooral de kleine Saber-serie (S Series) een heimelijk verkoopsucces werd, weten minder mensen. Een van de voorvechters van de Saber was des­tijds Frank Gambale, die al vroeg de voordelen van het model inzag en die de jaren daarna met een speciaal voor hem ontworpen gele Saber 540S-LTD te zien was.
Mijn gitaar is de, in 1990 in Korea gebouwde, S 270 SOL.

De bouw
De Saber heeft twee bijzondere kenmerken: de gitaar heeft een extreem dunne hals en de body heeft de vorm van een bot (de vis). Aan de randen wordt de klankkast steeds dunner; heeft de body in het midden al slechts een dikte van 4 cm, aan de boven- en onderranden is dit maar 1,9 cm. Samen met de twee afgeronde cutaways geeft dit de gitaar een moderne en optisch geslaagde vorm geeft die zich zeer goed laat bespelen en bovendien het gewicht van de gitaar binnen de perken houdt. De body van de S 270 is uit ongelakt mahonie vervaardigd, een zware houtsoort met een warme, zachte en sustainrijke klank.
De kop is iets naar achter buigend tussen de eerste en twee fret op de hals gelijmd. Deze van Ibanez bekende werkwijze moet de stabiliteit van de gitaar waarborgen. De "Wizard II" hals is van esdoorn uit één stuk en met vier houtschroeven strak op de uitfresing in de body bevestigd. De overgang van de hals naar de body ligt nabij de 17e fret. De dikte van de brede D-vormige hals is bij de eerste fret 17 mm en bij de 12e fret slecht 20 mm. Toch is de hals niet instabiel. De 5 mm sterke opgelijmde palissander toets draagt bij aan die stabiliteit.

Ibanez Saber S 270 SOL | Foto: Frans de Meijer

De klassieke 65 cm-mensuur heeft 22 grote jumbo-fretten (2,85 mm breed en 1,25 mm hoog) die de bespeelbaarheid vergroten.

De kop
Tussen de hals en de kop zit het zadel dat voorzien is van drie klemmen, elk voor twee snaren. Het lockingsysteem is, net als bij een originele Floyd-Rose, met twee schroeven vastgezet waardoor de hals op de bekende wijze tweemaal is doorboord.

Kop van de Ibanez Saber S 270 SOL | Fotograaf onbekend

De stelmoer van de trekstang is weggewerkt achter een kunststof afdekplaatje. De kop heeft gesloten Gotoh stem­mechanieken aan één zijde. Aan de achterzijde is het type- en serienummer gestanst.
Minpunt is het feit, dat de kop in zwart gespoten is. Samen met het grote, wat lelijke, logo valt dit uit de toon bij de in ongelakt mahonie uitgevoerde gitaar.
De hardware
De single locking tremolo is gemaakt onder Floyd-Rose licentie. De drie veren zijn weggewerkt aan de achterzijde, afgedekt door een op de gitaar liggende afdekplaat. Het tremolosysteem zelf is wel in de gitaar gefreesd en verzonken ingebouwd. De uitfresing is voorzien van een klein rubbermatje, zodat de fijnstemmerschroeven bij extreem tremolo-gebruik niet direct het hout raken.
De hardware op de Saber is in zwart uitgevoerd, net als de humbuckerramen.
De aansluiting voor de jack is fraai in de body verzonken, zodat de kabel in een rechte lijn de gitaar verlaat.

Body van de Ibanez Saber S 270 SOL | Foto: Frans de Meijer

De elektronica
De S 270 heeft twee humbuckers en een single coil element, een volume- en toonregelaar en een vijfstandenschakelaar.
Het Koreaanse S 270 model heeft twee Powersound humbuckers en een Powersound enkel­spoelselement.
De vijfstandenschakelaar werkt, net als bij de JEM, als volgt: positie 1, 3 en 5 roepen de drie elementen afzonderlijk aan; bij de tussenposities 2 en 4 wordt het middelste element gecom­bineerd met een als singlecoil geschakelde humbucker (één spoel wordt dan uitgeschakeld).
De humbuckers zijn in metalen ramen bevestigd, het enkelspoelselement is direct op het hout geschroefd. Het elektronicavak op de achterzijde is met afschermlak bewerkt, de kunststof afdekplaat is voorzien van aluminiumfolie. Een voorbeeldige afscherming. De gitaar heeft dan ook nauwelijks bijgeluiden.

Bespeelbaarheid
De Saber laat zich zeer gemakkelijk bespelen; vooral de dunne hals vind ik persoonlijk erg prettig. Met de tremolo had ik in het begin wat moeite, maar het was dan ook mijn eerste "Floyd-Rose"-type. De gegoten tremolo-arm staat vrij ver van de gitaar af hetgeen als voor­deel heeft dat die niet in de weg zit bij het spelen, maar als nadeel dat je voor de arm wat verder moet grijpen.
Geluid
Onversterkt overtuigd de S 270 al door zijn heldere, sustainrijke en percussieve toon en een goede aanslag. De combinatie van de kleine mahonie body (warm en rond), de esdoorn hals (helder) en het "Floyd-Rose"-systeem is daar debet aan.

De single coil heeft een wat dunne en heldere klank, waardoor ook de tussenposities veel hoog hebben. De beide humbuckers hebben voldoende vermogen; het brugelement is fel en het hals­element heeft weer veel bastonen.

De mooiste combinatie vind ik zelf de tussen­schakeling met het halselement en de single coil.

Bronnen:
  • Roesberg D. Ibanez Saber 540S/450S E-Gitarren. Gitarre & Baß. 1990; (6): 74-6.
  • MacWonderlea H. Weight watcher: Ibanez Saber 540S. Fachblatt Musik Magazin. 1989; 17(2): 112-4.
  • Blue Horizon. Ibanez 2000 S Series [Web document]. 2003. [Geciteerd op 28 februari 2004]
  • Ibanez S Series: bigger isn't always better. [Web document]. 2003. [Geciteerd op 28 februari 2004]


serienr.
C9075278
aanschafdatum
28-2-2004
aanschafprijs
€ 595,00
leverancier
Kees van Willigen

Terug naar boven


De Ibanez Iceman IC-50BK

1 maart 2004


De Iceman is het eerste eigen model van Ibanez met een afwijkend, niet gekopieerd, ontwerp. Je vindt het model mooi, of niet, maar ik was er destijds (ook als KISS-fan) helemaal weg van. Dat er meer liefhebbers zijn van de Iceman blijkt wel uit de speciale Iceman-site van Mark Hartman.

Body van de Ibanez Iceman IC-50BK | Foto: Frans de Meijer wit vlak Kop van de Ibanez Iceman IC-50BK | Foto: Frans de Meijer wit vlak Achterzijde van de Ibanez Iceman IC-50BK | Foto: Frans de Meijer

De gitaar ging aanvankelijk door het leven als de Artist 2663. Later werd het een aparte IC-serie (Iceman), waarbij de duurste modellen weer onder de naam Paul Stanley (PS-serie) werden verkocht.

De animatie hieronder geeft een paar voorbeelden.

Ibanez Iceman IC-50BK | Foto: Frans de Meijer

De IC-50 is de goedkoopste Iceman: geen bindings, geen slagplaat (ik heb deze er zelf op geplaatst), eenvoudige positiemarkeringen en een eenvoudige brug. De gitaar heeft een body van mahonie, twee Ibanez Super 70 humbuckers, twee volume- en een toonpotmeter, een driestandenschakelaar en "Gibraltar" verchroomde hardware. Vooral de smooth tuners zijn erg fraai. Mijn IC-50 is in zwart uitgevoerd.


Achtereenvolgens: Ibanez Artist 2663, Iceman IC-300BK, Iceman IC-400BK & Paul Stanley PS-10.

De gitaar speelt prettig met de van Ibanez bekende slanke hals en een 24¾" schaal. Ik heb de Iceman destijds kunnen overkopen van mijn gitarist - hij kreeg er later weer spijt van - en het was mijn eerste fatsoenlijke elektrische gitaar (ik had alleen bassen). Zowel overstuurd als clean klinkt de gitaar goed. De IC-50 is geproduceerd van 1979 tot 1981. Afgaand op het serienummer F813586 kan worden opgemaakt dat de gitaar in 1981 in Japan is gemaakt (F van Fuji Gen-Gakki, 81 van 1981 en 3586 is het productienummer). Op de site van Mark Hartman worden de Ibanez-serienummers toegelicht.

De gitaar kan uiteraard nog wat verbeteringen hebben. De Super 70-elementen missen het warme geluid dat de Samick wel heeft en mogelijk vervang ik de Ibanez-humbuckers door Gibsons (490R voor de nek en 298T voor de brug). Hoewel de IC-350 de enige (Ibanez) Iceman is met een zwengel, zat bij mijn IC-50 ook een tremolo. Zij het van het eenvoudigste soort, dus met een springveer onder het scharnier. Dat deze tremolo erg gevoelig is voor ontstemmen spreekt voor zich; ik heb de tremolo dan ook niet gemonteerd. Het plaatsen van bijvoorbeeld een Schaller Les Paul Tremolo is een optie, zolang er - net als bij de originele tremolo - niet in de gitaar gefreesd hoeft te worden.

serienr.
F813586
aanschafdatum
midden jaren '80
aanschafprijs
vriendenprijs (occ.)
vorige eigenaar
Harmen J. Nuesink

Terug naar boven


De Samick SAN-450 (ARC912CH)

1 maart 2004


Samick SAN-450 | Foto: Frans de Meijer

Deze geslaagde Gibson 335 kopie wint het de laatste tijd van mijn (eigen) Iceman. De gitaar speelt soepeler en heeft een mooi Gibson-achtig geluid. De gitaar is in een opwelling gekocht vanwege zijn looks in de etalage. In de winkel klonk hij goed; thuis nog beter.

De Fin Antti-Ville Nauha heeft op zijn site een mooi verslag staan van deze gitaar. Van zijn Finse verhandeling begrijp ik niet zo veel ("Viikon verran suunnittelin kauppaa ja SAN-450 tuli kotiin seuraavana maanantaina...", hetgeen volgens mij betekend: "Ik zocht op Marktplaats en de SAN 450 verlichtte mijn huis de maandag daarop..."), maar zijn Engelse kader heb ik hierbij als hoofdbron gebruikt voor onderstaand stuk.

Samick is de grootste gitaarbouwer in de wereld. De Silvertone gitaren (wonderlijk genoeg ge-endorsed door Paul Stanley), de Hondo gitaren en enkele Epiphones komen hier ook vandaan.

Er wordt gesuggereerd dat Samick de standaard voor haar eigen gitaren verhoogde toen zij ook productie gingen leveren voor Epiphone.
Aanvankelijk exporteerde Samick alleen gitaren uit hun goedkoopste segment, waardoor zij een slechte naam kregen in het buitenland. Inmiddels wordt de hele Samick-lijn wereldwijd geëxporteerd waardoor het merk wordt opgewaardeerd.
De SAN-450 is een zogenaamde 'semi-hollowbody', plat gezegd een blok hout met holle zijkanten. Akoestisch is de gitaar nauwelijks te horen, hoewel ik er wel een keer mee gespeeld heb op een echt akoestische jamsessie. Als gezegd is de SAN-450 een kopie van de Gibson ES-335: een van de meest gerespecteerde blues-, jazz- of rockabillygitaren in de wereld. De SAN-450 heeft dezelfde body, elektronica, nek en hetzelfde geluid als de ES-335. De Epiphone Dot 335 en de Epiphone Sheraton II zijn in principe dezelfde gitaren als de SAN-450, met dien verstande dat de Samick betere elementen heeft en iets afwijkende positiemarkeringen.

Body van de Samick SAN-450 | Foto: Frans de Meijer

Volgens Nauha klagen sommigen over de zwakke elementen. De lichte windingen geven met 7000Ω iets meer weerstand als een vintage Strat, maar hebben een hardere en rijkere toon. Terecht stelt hij dat de gitaar niet scheurt als een solid body, maar dat hij de natuurlijke klank van een semi-hollowbody weergeeft. Een ander citaat is: "... the only real difference between a Gibson ES-335 and a SAN-450 is that the tuners on the Samick actually work". Toch geen slechte beurt. Nauha is zelf allen niet te spreken over de kop: "so ugly". Ik heb zelf wel lelijkere koppen gezien, ...
De actie van de gitaar is goed, hij speelt lekker en ziet er schitterend uit, concludeert ook Nauha. Wel adviseert hij de brug te vervangen door een Gotoh, omdat de zadels daarvan wat scherper en minder wijd zijn.

Een serienummer is overigens nergens te vinden. Op de verbindingsplaat van de nek is een klein stickertje geplaatst met de aanduiding "ARC912CH". Hoewel ARC duidt op archtop en CH op cherry (de gitaar is uitgevoerd in "Transparent Cherry"), is het volgens mij een incorrect typenummer. Wie het weet mag het zeggen, ...

serienr.
n/a
aanschafdatum
31-3-2001
aanschafprijs
€ 270,00 (occ.)
leverancier
Live Music

Terug naar boven


De gitaareffecten


De Boss BCB-6 Carrying Box

1 maart 2004


Na een tijdje met losse pedaaltjes - al dan niet met een eigen voeding - van verschillend origine gewerkt te hebben, koos ik voor iets praktisch: de 6-unit pedalenbak van Boss. Boss had in die tijd ook een luxere versie (in een flightcase) uitgebracht waar mijn oog op was gevallen: de SCC-700 Sound Control Center, maar die was meer dan 10 keer zo duur (zo'n € 1600) en daar konden uiteindelijk maar twee pedalen meer op als in de BCB-6.

Boss BCB-6 Carrying Box | Foto: Frans de Meijer
Boss BCB-6 Carrying Case met linksboven (niet aangesloten) de Boss OC-2 Octave.
Beneden van links naar rechts: Boss DD-3 Digital Delay, Boss FT-2 Dynamic Filter, Boss DS-1 Distortion,
Ibanez TS 9 Tube Screamer, Boss NS-2 Noise Suppressor, Boss PSM-5 Power Supply & Master Switch.

Heel handig bij de BCB-6 is het feit dat zowel de Boss- als de Ibanez-pedalen er in passen, er nog maar één voeding nodig is (zij het dat deze de ruimte in neemt van een pedaal) en dat het stemapparaat dat ik destijds had er ook in paste (en stroom kreeg). Het meenemen van de effecten naar optredens en repetities was ook een stuk eenvoudiger geworden: de deksel is eenvoudig te verwijderen of te plaatsen. Ook de pedalen zijn snel en eenvoudig te verwisselen.
De BCB-6 deed aanvankelijk dienst als baseffectenkoffer. Na de aanschaf van de GT-6B Effectprocessor gingen de baseffectpedalen er uit en kwamen er gitaareffecten in.

De Boss OC-2 Octave

Deze OC-2 is een van de meest gebruikte octavers door bassisten en gitaristen. De OC-2 had ik destijds ook gekocht voor de bas als opvolger van de Electro-Harmonix Octave Multiplexer. Na de aanschaf van de GT-6B Effectprocessor werd de OC-2 overbodig en verhuisde deze naar de gitarenafdeling.

Boss OC-2 Octave | Foto: Roland

Het pedaal voegt een of twee octaven toe onder de gespeelde toon. De drie regelaars regelen de hoeveelheid originele toon, het eerste en het tweede octaaf. Het zogenaamde SAF-circuit maakt voor de octaven gebruik van het juiste basisfrequentie van de originele toon.
Een "high-speed phase inversion amplifier" kiest het juiste octaaf en een aantal tooncompensatiefilters creëert een natuurlijk geluid. In gewoon Nederlands: de klank is erg mooi en vol en de OC-2 reageert secuur.

De Boss DD-3 Digital Delay

Boss DD-3 Digital Delay | Foto: Roland

De DD-3 is een digitale delay met stereo-uitgang en een vertragingstijd van 12½ tot 800 msec. Het apparaat heeft ook een holdfunctie waarmee een kleine riff continu wordt herhaald zolang het pedaal ingetrapt blijft.
De regelmogelijkheden bestaan uit: effectniveau, feedback en vertragingstijd,
welke met een driestandenschakelaar in drie groepen verdeeld is.

De Boss FT-2 Dynamic Filter

De FT-2 werd door Boss uitgebracht tussen oktober 1986 en maart 1989. Deze envelope filter schijnt wat minder goed te klinken dan de Electro-Harmonix Q-Tron of zelfs de Ibanez AF-9 Auto Filter. Ik kan dat zelf niet vergelijken; de enige andere envelope filter zit in mijn GT-6B.

Boss FT-2 Dynamic Filter | Foto: BossArea.com

Ik heb de FT-2 destijds geruild voor - als ik mij goed herinner - een Korg stemapparaat. De Dynamic Filter gebruikte ik - af en toe - voor de bas; inmiddels zit de FT-2 in mijn gitaar­effectenkoffer als compen­satie voor het ontbreken van een wahwah-pedaal.
Het is niet echt een auto-wah, maar het geeft wel een aparte dimensie aan het geluid. Het pedaal zit qua klank tussen de Boss TW-1 Touch Wah en AW-2 Auto Wah in. Helaas wordt de toon, met name in het hoog, vrij sterk beïnvloed waardoor de FT-2 scherper klinkt als gewenst.
Omdat de cutoff frequency kan worden ingesteld heeft de FT-2 een voorsprong op andere auto-wah's. Met de mode switch op manuele stand, heeft het pedaal EQ-achtige mogelijkheden. De FT-2 kan bestuurd worden door de aanslaggevoeligheid van de gitaarsnaar of met een extern expressiepedaal, waardoor het als een klassieke wah-wah gaat fungeren.

De Boss DS-1 Distortion

Een typisch distortionpedaal met een metal-achtige zagende toon.

Boss DS-1 Distortion | Foto: Roland

De DS-1 is een van de klassiekers uit het Boss-programma en lange tijd het enige door mij gebruikte effect voor de gitaar. De distortion heeft een goede sustain en kan desgewenst voor een mooie feedback zorgen. De regelaars op de DS-1 bestaan uit: toon, level en distortion.

De Ibanez TS 9 Tube Screamer

De TS 9 is de heruitgave van de Tube Screamer waar Ibanez bekend mee is geworden. Het pedaal geeft het geluid van een overstuurde buizenversterker.

Ibanez TS 9 Tube Screamer | Foto: Feedback

De oversturing wordt geregeld door een driveregelaar die de intensiteit van de oversturing regelt, een toonregeling en een levelregelaar voor het gainniveau.
Ook Line 6 schrijft lovend over de Ibanez Tube Screamer:
"Van Stevie Ray Vaughan tot Michael Landau, de eenvoudige Ibanez Tube Screamer is de overdrive die je overal terug hoort komen. Dit medium-gain pedaal werd in het begin van de 80-er jaren geïntroduceerd en in vele blues kringen is het niet toegestaan te soleren als je er geen hebt." (Bron: Vetta Pilotís Handbook ©2001, Line 6, Inc.). Waarvan akte.

De Boss NS-2 Noise Suppressor

De NS-2 is de opvolger van de NF-1 Noise Gate en functioneert uitstekend. De ruis wordt effectief onderdrukt zonder dat de originele toon geweld aan wordt gedaan. De gebruikerskritieken zijn dan ook erg positief.

Boss NS-2 Noise Suppressor | Foto: Roland

De benaming (noise suppressor in plaats van noise gate of noise filter) is ook juist gekozen: de NS-2 kapt een heel klein beetje van het hoog af en reduceert bijna alle ruis, ook tijdens het spelen (in tegenstelling tot bijv. de Guyatone Noise Gate, die alleen ruis onderdrukt als er niet gespeeld wordt).
Daarnaast wordt de helderheid van de toon verbeterd, zodat de effectpedalen achter de NS-2 een zuiverder signaal binnenkrijgen. Bekend is, dat dit de werking van bijvoor­beeld de hierboven genoemde OC-2 Octave zeer ten goede komt.
Zeer praktisch is ook de mute-functie op de NS-2 waarmee eenvoudig het hele signaal naar de versterker wordt onderbroken, zodat het wisselen van de gitaar niet meer gepaard hoeft te gaan met het dichtdraaien van de mastervolumeknop(pen) op de versterker(s).

De Boss PSM-5 Power Supply & Master Switch

De PSM-5 kan eigenlijk niet ontbreken in de BCB-6. Het pedaal levert met de PSA-adaptor de 9 volts-stroomvoorziening voor alle effecten in de bak en geeft de mogelijkheid om door een druk op het pedaal de effectenketting uit te schakelen. Muten doet de PSM-5 niet; daarvoor gebruik ik de NS-2.

Boss BCB-6
serienr.
900741
aanschafdatum
28-6-1988
aanschafprijs
€ 120,71 *)
leverancier
Eiland Muziek
Boss OC-2
serienr.
742900
aanschafdatum
27-5-1987
aanschafprijs
€ 95,29
leverancier
Musica Deventer
Boss DD-3
serienr.
859390
aanschafdatum
begin jaren '90
aanschafprijs
onbekend
leverancier
onbekend
Boss FT-2
serienr.
733100
aanschafdatum
begin jaren '90
aanschafprijs
geruild (occ.)
vorige eigenaar
Auke Plat
Boss DS-1
serienr.
087252
aanschafdatum
26-8-1988
aanschafprijs
€ 58,99
leverancier
Musica Deventer
Ibanez TS 9
serienr.
0334081
aanschafdatum
13-12-2003
aanschafprijs
€ 99,00
leverancier
Feedback
Boss NS-2
serienr.
820439
aanschafdatum
1-6-1988
aanschafprijs
€ 92,12
leverancier
Dirk Witte
Boss PSM-5
serienr.
898781
aanschafdatum
28-6-1988
aanschafprijs
*) zie BCB-6
leverancier
Eiland Muziek

Terug naar boven


De gitaarversterker


De Fender Champion 110 Type PR 225

1 maart 2004


Fender Champion 110 Type PR 225 | Foto: Frans de Meijer

De Fender Champion 110 is een 25 Watt-versterker uit Mexico met een drievoudige toonregeling (hoog, midden en laag), een oversturingskanaal en een galm-unit.

De versterker heeft één ingang waarbij - met behulp van een (voet)schakelaar - gekozen kan worden tussen het cleane kanaal of het overstuurde ("drive") kanaal. Beide kanalen hebben een eigen volumeregelaar. De oversturing wordt geregeld door een gain-potmeter. Hiermee wordt ook het "smooth clipping" circuit geregeld, waarmee een buizenclip gesimuleerd kan worden.

De reverb bestaat uit een eenvoudige verengalm.
De versterker heeft een 10" speaker. Desgewenst kan een externe 8Ω-speaker aangesloten worden of een hoofdtelefoon.

serienr.
M163673
aanschafdatum
aug. 1998
aanschafprijs
€ 315,38
leverancier
Martin Jansen v.o.f.

Terug naar boven


wit vlak
© F. de Meijer 2004 -